تلاوت آیاتی از سوره های مبارکه مزمل و قیامت با صدای استاد نقشبندی(آیات قسمت 50 برنامه قرار تلاوت)

این تلاوت شامل آیات سوره های مزمل , قیامت و نازعات میباشد.

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

یَا أَیُّهَا الْمُزَّمِّلُ ﴿1﴾

اى جامه به خویشتن فرو پیچیده (1)

قُمِ اللَّیْلَ إِلَّا قَلِیلًا ﴿2﴾

به پا خیز شب را مگر اندکى (2)

نِصْفَهُ أَوِ انْقُصْ مِنْهُ قَلِیلًا ﴿3﴾

نیمى از شب یا اندکى از آن را بکاه (3)

أَوْ زِدْ عَلَیْهِ وَرَتِّلِ الْقُرْآنَ تَرْتِیلًا ﴿4﴾

یا بر آن [نصف] بیفزاى و قرآن را شمرده شمرده بخوان (4)

إِنَّا سَنُلْقِی عَلَیْکَ قَوْلًا ثَقِیلًا ﴿5﴾

در حقیقت ما به زودى بر تو گفتارى گرانبار القا مى ‏کنیم (5)

إِنَّ نَاشِئَةَ اللَّیْلِ هِیَ أَشَدُّ وَطْئًا وَأَقْوَمُ قِیلًا ﴿6﴾

قطعا برخاستن شب رنجش بیشتر و گفتار [در آن هنگام] راستین‏تر است (6)

إِنَّ لَکَ فِی النَّهَارِ سَبْحًا طَوِیلًا ﴿7﴾

[و] تو را در روز آمد و شدى دراز است (7)

وَاذْکُرِ اسْمَ رَبِّکَ وَتَبَتَّلْ إِلَیْهِ تَبْتِیلًا ﴿8﴾

و نام پروردگار خود را یاد کن و تنها به او بپرداز (8)

رَبُّ الْمَشْرِقِ وَالْمَغْرِبِ لَا إِلَهَ إِلَّا هُوَ فَاتَّخِذْهُ وَکِیلًا ﴿9﴾

[اوست] پروردگار خاور و باختر خدایى جز او نیست پس او را کارساز خویش اختیار کن (9)

وَاصْبِرْ عَلَى مَا یَقُولُونَ وَاهْجُرْهُمْ هَجْرًا جَمِیلًا ﴿10﴾

و بر آنچه مى‏ گویند شکیبا باش و از آنان با دورى گزیدنى خوش فاصله بگیر (10)

وَذَرْنِی وَالْمُکَذِّبِینَ أُولِی النَّعْمَةِ وَمَهِّلْهُمْ قَلِیلًا ﴿11﴾

و مرا با تکذیب ‏کنندگان توانگر واگذار و اندکى مهلتشان ده (11)

إِنَّ لَدَیْنَا أَنْکَالًا وَجَحِیمًا ﴿12﴾

در حقیقت پیش ما زنجیرها و دوزخ (12)

وَطَعَامًا ذَا غُصَّةٍ وَعَذَابًا أَلِیمًا ﴿13﴾

و غذایى گلوگیر و عذابى پر درد است (13)

یَوْمَ تَرْجُفُ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ وَکَانَتِ الْجِبَالُ کَثِیبًا مَهِیلًا ﴿14﴾

روزى که زمین و کوهها به لرزه درآیند و کوهها به سان ریگ روان گردند (14)

إِنَّا أَرْسَلْنَا إِلَیْکُمْ رَسُولًا شَاهِدًا عَلَیْکُمْ کَمَا أَرْسَلْنَا إِلَى فِرْعَوْنَ رَسُولًا﴿15﴾

بى‏ گمان ما به سوى شما فرستاده‏ اى که گواه بر شماست روانه کردیم همان گونه که فرستاده‏ اى به سوى فرعون فرستادیم (15)

فَعَصَى فِرْعَوْنُ الرَّسُولَ فَأَخَذْنَاهُ أَخْذًا وَبِیلًا ﴿16﴾

[ولى] فرعون به آن فرستاده عصیان ورزید پس ما او را به سختى فرو گرفتیم (16)

فَکَیْفَ تَتَّقُونَ إِنْ کَفَرْتُمْ یَوْمًا یَجْعَلُ الْوِلْدَانَ شِیبًا ﴿17﴾

پس اگر کفر بورزید چگونه از روزى که کودکان را پیر مى‏ گرداند پرهیز توانید کرد (17)

السَّمَاءُ مُنْفَطِرٌ بِهِ کَانَ وَعْدُهُ مَفْعُولًا ﴿18﴾

آسمان از [بیم] آن [روز] در هم شکافد وعده او انجام یافتنى است (18)

إِنَّ هَذِهِ تَذْکِرَةٌ فَمَنْ شَاءَ اتَّخَذَ إِلَى رَبِّهِ سَبِیلًا ﴿19﴾

قطعا این [آیات] اندرزى است تا هر که بخواهد به سوى پروردگار خود راهى در پیش گیرد (19)

إِنَّ رَبَّکَ یَعْلَمُ أَنَّکَ تَقُومُ أَدْنَى مِنْ ثُلُثَیِ اللَّیْلِ وَنِصْفَهُ وَثُلُثَهُ وَطَائِفَةٌ مِنَ الَّذِینَ مَعَکَ وَاللَّهُ یُقَدِّرُ اللَّیْلَ وَالنَّهَارَ عَلِمَ أَنْ لَنْ تُحْصُوهُ فَتَابَ عَلَیْکُمْ فَاقْرَءُوا مَا تَیَسَّرَ مِنَ الْقُرْآنِ عَلِمَ أَنْ سَیَکُونُ مِنْکُمْ مَرْضَى وَآخَرُونَ یَضْرِبُونَ فِی الْأَرْضِ یَبْتَغُونَ مِنْ فَضْلِ اللَّهِ وَآخَرُونَ یُقَاتِلُونَ فِی سَبِیلِ اللَّهِ فَاقْرَءُوا مَا تَیَسَّرَ مِنْهُ وَأَقِیمُوا الصَّلَاةَ وَآتُوا الزَّکَاةَ وَأَقْرِضُوا اللَّهَ قَرْضًا حَسَنًا وَمَا تُقَدِّمُوا لِأَنْفُسِکُمْ مِنْ خَیْرٍ تَجِدُوهُ عِنْدَ اللَّهِ هُوَ خَیْرًا وَأَعْظَمَ أَجْرًا وَاسْتَغْفِرُوا اللَّهَ إِنَّ اللَّهَ غَفُورٌ رَحِیمٌ ﴿20﴾

در حقیقت پروردگارت مى‏ داند که تو و گروهى از کسانى که با تواند نزدیک به دو سوم از شب یا نصف آن یا یک سوم آن را [به نماز] برمى ‏خیزید و خداست که شب و روز را اندازه‏ گیرى مى ‏کند [او] مى‏ داند که [شما] هرگز حساب آن را ندارید پس بر شما ببخشود [اینک] هر چه از قرآن میسر مى ‏شود بخوانید [خدا] مى‏ داند که به زودى در میانتان بیمارانى خواهند بود و [عده‏ اى] دیگر در زمین سفر مى کنند [و] در پى روزى خدا هستند و [گروهى] دیگر در راه خدا پیکار مى ‏نمایند پس هر چه از [قرآن] میسر شد تلاوت کنید و نماز را برپا دارید و زکات را بپردازید و وام نیکو به خدا دهید و هر کار خوبى براى خویش از پیش فرستید آن را نزد خدا بهتر و با پاداشى بیشتر باز خواهید یافت و از خدا طلب آمرزش کنید که خدا آمرزنده مهربان است (20)

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

لَا أُقْسِمُ بِیَوْمِ الْقِیَامَةِ ﴿1﴾

سوگند به روز قیامت (1)

وَلَا أُقْسِمُ بِالنَّفْسِ اللَّوَّامَةِ ﴿2﴾

و سوگند به نفس لوامه و وجدان بیدار و ملامتگر که رستاخیز حق است (2)

أَیَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَلَّنْ نَجْمَعَ عِظَامَهُ ﴿3﴾

آیا انسان مى ‏پندارد که هرگز استخوانهاى او را جمع نخواهیم کرد (3)

بَلَى قَادِرِینَ عَلَى أَنْ نُسَوِّیَ بَنَانَهُ ﴿4﴾

آرى قادریم که حتى خطوط سر انگشتان او را موزون و مرتب کنیم (4)

بَلْ یُرِیدُ الْإِنْسَانُ لِیَفْجُرَ أَمَامَهُ ﴿5﴾

انسان شک در معاد ندارد بلکه او مى‏ خواهد آزاد باشد و بدون ترس از دادگاه قیامت در تمام عمر گناه کند (5)

یَسْأَلُ أَیَّانَ یَوْمُ الْقِیَامَةِ ﴿6﴾

از این‏رو مى ‏پرسد قیامت کى خواهد بود (6)

فَإِذَا بَرِقَ الْبَصَرُ ﴿7﴾

بگو در آن هنگام که چشمها از شدت وحشت به گردش در آید (7)

وَخَسَفَ الْقَمَرُ ﴿8﴾

و ماه بى ‏نور گردد (8)

وَجُمِعَ الشَّمْسُ وَالْقَمَرُ ﴿9﴾

و خورشید و ماه یک جا جمع شوند (9)

یَقُولُ الْإِنْسَانُ یَوْمَئِذٍ أَیْنَ الْمَفَرُّ ﴿10﴾

آن روز انسان مى‏ گوید راه فرار کجاست (10)

کَلَّا لَا وَزَرَ ﴿11﴾

هرگز چنین نیست راه فرار و پناهگاهى وجود ندارد (11)

إِلَى رَبِّکَ یَوْمَئِذٍ الْمُسْتَقَرُّ ﴿12﴾

آن روز قرارگاه نهایى تنها بسوى پروردگار تو است (12)

یُنَبَّأُ الْإِنْسَانُ یَوْمَئِذٍ بِمَا قَدَّمَ وَأَخَّرَ ﴿13﴾

و در آن روز انسان را از تمام کارهایى که از پیش یا پس فرستاده آگاه مى کنند (13)

بَلِ الْإِنْسَانُ عَلَى نَفْسِهِ بَصِیرَةٌ ﴿14﴾

بلکه انسان خودش از وضع خود آگاه است (14)

وَلَوْ أَلْقَى مَعَاذِیرَهُ ﴿15﴾

هر چند در ظاهر براى خود عذرهایى بتراشد (15)

لَا تُحَرِّکْ بِهِ لِسَانَکَ لِتَعْجَلَ بِهِ ﴿16﴾

زبانت را بخاطر عجله براى خواندن آن [= قرآن] حرکت مده (16)

إِنَّ عَلَیْنَا جَمْعَهُ وَقُرْآنَهُ ﴿17﴾

چرا که جمع ‏کردن و خواندن آن بر عهده ماست (17)

فَإِذَا قَرَأْنَاهُ فَاتَّبِعْ قُرْآنَهُ ﴿18﴾

پس هر گاه آن را خواندیم از خواندن آن پیروى کن (18)

ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنَا بَیَانَهُ ﴿19﴾

سپس بیان و توضیح آن نیز بر عهده ماست (19)

کَلَّا بَلْ تُحِبُّونَ الْعَاجِلَةَ ﴿20﴾

چنین نیست که شما مى ‏پندارید و دلایل معاد را کافى نمیدانید بلکه شما دنیاى زودگذر را دوست دارید و هوسرانى بى‏قید و شرط را (20)

وَتَذَرُونَ الْآخِرَةَ ﴿21﴾

و آخرت را رها مى ‏کنید (21)

وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَاضِرَةٌ ﴿22﴾

آرى در آن روز صورتهایى شاداب و مسرور است (22)

إِلَى رَبِّهَا نَاظِرَةٌ ﴿23﴾

و به پروردگارش مى ‏نگرد (23)

وَوُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ بَاسِرَةٌ ﴿24﴾

و در آن روز صورتهایى عبوس و در هم کشیده است (24)

تَظُنُّ أَنْ یُفْعَلَ بِهَا فَاقِرَةٌ ﴿25﴾

زیرا مى‏ داند عذابى در پیش دارد که پشت را در هم مى ‏شکند (25)

کَلَّا إِذَا بَلَغَتِ التَّرَاقِیَ ﴿26﴾

چنین نیست که انسان مى ‏پندارد او ایمان نمى ‏آورد تا موقعى که جان به گلوگاهش رسد (26)

وَقِیلَ مَنْ رَاقٍ ﴿27﴾

و گفته شود آیا کسى هست که‏ این بیمار را از مرگ نجات دهد (27)

وَظَنَّ أَنَّهُ الْفِرَاقُ ﴿28﴾

و به جدائى از دنیا یقین پیدا کند (28)

وَالْتَفَّتِ السَّاقُ بِالسَّاقِ ﴿29﴾

و ساق پاها از سختى جان دادن به هم بپیچد (29)

إِلَى رَبِّکَ یَوْمَئِذٍ الْمَسَاقُ ﴿30﴾

آرى در آن روز مسیر همه بسوى دادگاه پروردگارت خواهد بود (30)

فَلَا صَدَّقَ وَلَا صَلَّى ﴿31﴾

در آن روز گفته مى ‏شود او هرگز ایمان نیاورد و نماز نخواند (31)

وَلَکِنْ کَذَّبَ وَتَوَلَّى ﴿32﴾

بلکه تکذیب کرد و روى‏ گردان شد (32)

ثُمَّ ذَهَبَ إِلَى أَهْلِهِ یَتَمَطَّى ﴿33﴾

سپس بسوى خانواده خود باز گشت در حالى که متکبرانه قدم برمى‏ داشت (33)

أَوْلَى لَکَ فَأَوْلَى ﴿34﴾

با این اعمال عذاب الهى براى تو شایسته‏ تر است‏ شایسته‏ تر (34)

ثُمَّ أَوْلَى لَکَ فَأَوْلَى ﴿35﴾

سپس عذاب الهى براى تو شایسته‏ تر است‏ شایسته‏ تر (35)

أَیَحْسَبُ الْإِنْسَانُ أَنْ یُتْرَکَ سُدًى ﴿36﴾

آیا انسان گمان مى ‏کند بى‏ هدف رها مى ‏شود (36)

أَلَمْ یَکُ نُطْفَةً مِنْ مَنِیٍّ یُمْنَى ﴿37﴾

آیا او نطفه‏ اى از منى که در رحم ریخته مى ‏شود نبود (37)

ثُمَّ کَانَ عَلَقَةً فَخَلَقَ فَسَوَّى ﴿38﴾

سپس بصورت خون‏بسته در آمد و خداوند او را آفرید و موزون ساخت (38)

فَجَعَلَ مِنْهُ الزَّوْجَیْنِ الذَّکَرَ وَالْأُنْثَى ﴿39﴾

و از او دو زوج مرد و زن آفرید (39)

أَلَیْسَ ذَلِکَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ یُحْیِیَ الْمَوْتَى ﴿40﴾

آیا چنین کسى قادر نیست که مردگان را زنده کند (40)

1399/12/09
|
15:46
دسترسی سریع