تلاوت آیاتی از سوره های مبارکه یس و حاقه با صدای استاد محمد طنطاوی(آیات قسمت57 برنامه قرار تلاوت)

این تلاوت شامل آیات 60 تا 83 سوره مبارکه یس و 1 تا 52 سوره مبارکه حاقه است.

أَلَمْ أَعْهَدْ إِلَیْکُمْ یَا بَنِی آدَمَ أَنْ لَا تَعْبُدُوا الشَّیْطَانَ إِنَّهُ لَکُمْ عَدُوٌّ مُبِینٌ ﴿60﴾

آیا با شما عهد نکردم ای فرزندان آدم! که شیطان را پرستش نکنید که او برای شما دشمن آشکاری است ؟ (60)

وَأَنِ اعْبُدُونِی هَذَا صِرَاطٌ مُسْتَقِیمٌ ﴿61﴾

و اینکه مرا بپرستید که راه مستقیم این است ؟ (61)

وَلَقَدْ أَضَلَّ مِنْکُمْ جِبِلًّا کَثِیرًا أَفَلَمْ تَکُونُوا تَعْقِلُونَ ﴿62﴾

او افراد زیادی از شما را گمراه کرد، آیا اندیشه نکردید؟ (62)

هَذِهِ جَهَنَّمُ الَّتِی کُنْتُمْ تُوعَدُونَ ﴿63﴾

این همان دوزخی است که به شما وعده داده میشد. (63)

اصْلَوْهَا الْیَوْمَ بِمَا کُنْتُمْ تَکْفُرُونَ ﴿64﴾

امروز وارد آن شوید و به آتش آن بسوزید به خاطر کفری که داشتید! (64)

الْیَوْمَ نَخْتِمُ عَلَى أَفْوَاهِهِمْ وَتُکَلِّمُنَا أَیْدِیهِمْ وَتَشْهَدُ أَرْجُلُهُمْ بِمَا کَانُوا یَکْسِبُونَ ﴿65﴾

امروز بر دهان آنها مهر مینهیم، و دستهایشان با ما سخن می‏گویند و پاهایشان کارهائی را که انجام میدادند شهادت میدهند. (65)

وَلَوْ نَشَاءُ لَطَمَسْنَا عَلَى أَعْیُنِهِمْ فَاسْتَبَقُوا الصِّرَاطَ فَأَنَّى یُبْصِرُونَ﴿66﴾

و اگر بخواهیم چشمان آنها را محو میکنیم، سپس برای عبور از راه می‏خواهند بر یکدیگر پیشی بگیرند اما چگونه میتوانند ببینند؟! (66)

وَلَوْ نَشَاءُ لَمَسَخْنَاهُمْ عَلَى مَکَانَتِهِمْ فَمَا اسْتَطَاعُوا مُضِیًّا وَلَا یَرْجِعُونَ﴿67﴾

و اگر بخواهیم آنها را در جای خود مسخ میکنیم (و به مجسمه‏ هائی بیروح مبدل میسازیم) تا نتوانند راه خود را ادامه دهند یا به عقب برگردند. (67)

وَمَنْ نُعَمِّرْهُ نُنَکِّسْهُ فِی الْخَلْقِ أَفَلَا یَعْقِلُونَ ﴿68﴾

هر کس را که طول عمر دهیم در آفرینش واژگونه میکنیم (و به ناتوانی کودکی باز میگردانیم) آیا اندیشه نمی‏کنند؟ (68)

وَمَا عَلَّمْنَاهُ الشِّعْرَ وَمَا یَنْبَغِی لَهُ إِنْ هُوَ إِلَّا ذِکْرٌ وَقُرْآنٌ مُبِینٌ ﴿69﴾

ما هرگز شعر به او نیاموختیم، و شایسته او نیست، این (کتاب آسمانی) تنها ذکر و قرآن مبین است. (69)

لِیُنْذِرَ مَنْ کَانَ حَیًّا وَیَحِقَّ الْقَوْلُ عَلَى الْکَافِرِینَ ﴿70﴾

هدف این است که افرادی را که زنده‏ اند انذار کند و بر کافران اتمام حجت شود و فرمان عذاب بر آنها مسلم گردد. (70)

أَوَلَمْ یَرَوْا أَنَّا خَلَقْنَا لَهُمْ مِمَّا عَمِلَتْ أَیْدِینَا أَنْعَامًا فَهُمْ لَهَا مَالِکُونَ﴿71﴾

آیا آنها ندیدند که از آنچه با قدرت خود به عمل آورده‏ ایم چهار پایانی برای آنها آفریدیم که آنان مالک آن هستند؟ (71)

وَذَلَّلْنَاهَا لَهُمْ فَمِنْهَا رَکُوبُهُمْ وَمِنْهَا یَأْکُلُونَ ﴿72﴾

آنها را رام ایشان ساختیم، هم مرکب آنان از آن است و هم از آن تغذیه می‏کنند. (72)

وَلَهُمْ فِیهَا مَنَافِعُ وَمَشَارِبُ أَفَلَا یَشْکُرُونَ ﴿73﴾

و برای آنان منافع دیگری در آن (حیوانات) است و نوشیدنیهای گوارائی، آیا با این حال شکرگزاری نمی‏کنند؟ (73)

وَاتَّخَذُوا مِنْ دُونِ اللَّهِ آلِهَةً لَعَلَّهُمْ یُنْصَرُونَ ﴿74﴾

آنها غیر از خدا معبودانی برای خویش برگزیدند به این امید که یاری شوند. (74)

لَا یَسْتَطِیعُونَ نَصْرَهُمْ وَهُمْ لَهُمْ جُنْدٌ مُحْضَرُونَ ﴿75﴾

ولی آنان قادر به یاری ایشان نیستند و این (عبادت کنندگان در قیامت) لشکر آنها خواهند بود که در آتش دوزخ حضور می‏یابند! (75)

فَلَا یَحْزُنْکَ قَوْلُهُمْ إِنَّا نَعْلَمُ مَا یُسِرُّونَ وَمَا یُعْلِنُونَ ﴿76﴾

بنا بر این سخنان آنها تو را غمگین نسازد، ما آنچه را پنهان می‏دارند یا آشکار می‏کنند می‏دانیم! (76)

أَوَلَمْ یَرَ الْإِنْسَانُ أَنَّا خَلَقْنَاهُ مِنْ نُطْفَةٍ فَإِذَا هُوَ خَصِیمٌ مُبِینٌ ﴿77﴾

آیا انسان ندید (نمیداند) که ما او را از نطفه‏ ای بیارزش آفریدیم، و او (چنان صاحب قدرت و شعور و نطق شد که) به مخاصمه آشکار برخاست! (77)

وَضَرَبَ لَنَا مَثَلًا وَنَسِیَ خَلْقَهُ قَالَ مَنْ یُحْیِی الْعِظَامَ وَهِیَ رَمِیمٌ ﴿78﴾

و برای ما مثالی زد و آفرینش خود را فراموش کرد، و گفت چه کسی این استخوانها را زنده میکند در حالی که پوسیده است ؟ (78)

قُلْ یُحْیِیهَا الَّذِی أَنْشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّةٍ وَهُوَ بِکُلِّ خَلْقٍ عَلِیمٌ ﴿79﴾

بگو: همان کسی آنرا زنده میکند که نخستین بار آنرا آفرید، و او به هر مخلوقی آگاه است! (79)

الَّذِی جَعَلَ لَکُمْ مِنَ الشَّجَرِ الْأَخْضَرِ نَارًا فَإِذَا أَنْتُمْ مِنْهُ تُوقِدُونَ﴿80﴾

همان کسی که برای شما از درخت سبز آتش آفرید، و شما به وسیله آن آتش می‏افروزید. (80)

أَوَلَیْسَ الَّذِی خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالْأَرْضَ بِقَادِرٍ عَلَى أَنْ یَخْلُقَ مِثْلَهُمْ بَلَى وَهُوَ الْخَلَّاقُ الْعَلِیمُ ﴿81﴾

آیا کسی که آسمانها و زمین را آفرید قدرت ندارد همانند آنها (انسانهای خاک شده) را بیافریند؟ آری (میتواند) و او آفریدگار دانا است! (81)

إِنَّمَا أَمْرُهُ إِذَا أَرَادَ شَیْئًا أَنْ یَقُولَ لَهُ کُنْ فَیَکُونُ ﴿82﴾

فرمان او تنها این است که هر گاه چیزی را اراده کند به او می‏گوید: موجود باش آن نیز بلافاصله موجود میشود! (82)

فَسُبْحَانَ الَّذِی بِیَدِهِ مَلَکُوتُ کُلِّ شَیْءٍ وَإِلَیْهِ تُرْجَعُونَ ﴿83﴾

پس منزه است خداوندی که مالکیت و حاکمیت همه چیز در دست او است، و (همگی) به سوی او باز می‏گردید. (83)


سوره 69: الحاقة

به نام خداوند رحمتگر مهربان

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ


آن رخ دهنده (1)

الْحَاقَّةُ ﴿1﴾


چیست آن رخ دهنده (2)

مَا الْحَاقَّةُ ﴿2﴾


و چه دانى که آن رخ دهنده چیست (3)

وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْحَاقَّةُ ﴿3﴾


ثمود و عاد آن حادثه کوبنده را تکذیب کردند (4)

کَذَّبَتْ ثَمُودُ وَعَادٌ بِالْقَارِعَةِ ﴿4﴾


اما ثمود به [سزاى] سرکشى [خود] به هلاکت رسیدند (5)

فَأَمَّا ثَمُودُ فَأُهْلِکُوا بِالطَّاغِیَةِ ﴿5﴾


و اما عاد به [وسیله] تندبادى توفنده سرکش هلاک شدند (6)

وَأَمَّا عَادٌ فَأُهْلِکُوا بِرِیحٍ صَرْصَرٍ عَاتِیَةٍ ﴿6﴾


[که خدا] آن را هفت‏شب و هشت روز پیاپى بر آنان بگماشت در آن [مدت] مردم را فرو افتاده مى‏دیدى گویى آنها تنه‏هاى نخلهاى میان تهى‏اند (7)

سَخَّرَهَا عَلَیْهِمْ سَبْعَ لَیَالٍ وَثَمَانِیَةَ أَیَّامٍ حُسُومًا فَتَرَى الْقَوْمَ فِیهَا صَرْعَى کَأَنَّهُمْ أَعْجَازُ نَخْلٍ خَاوِیَةٍ ﴿7﴾


آیا از آنان کسى را بر جاى مى‏بینى (8)

فَهَلْ تَرَى لَهُم مِّن بَاقِیَةٍ ﴿8﴾


و فرعون و کسانى که پیش از او بودند و [مردم] شهرهاى سرنگون شده [سدوم و عاموره] مرتکب خطا شدند (9)

وَجَاء فِرْعَوْنُ وَمَن قَبْلَهُ وَالْمُؤْتَفِکَاتُ بِالْخَاطِئَةِ ﴿9﴾


و از امر فرستاده پروردگارشان سرپیچى کردند و [خدا هم] آنان را به گرفتنى سخت فرو گرفت (10)

فَعَصَوْا رَسُولَ رَبِّهِمْ فَأَخَذَهُمْ أَخْذَةً رَّابِیَةً ﴿10﴾


ما چون آب طغیان کرد شما را بر کشتى سوار نمودیم (11)

إِنَّا لَمَّا طَغَى الْمَاء حَمَلْنَاکُمْ فِی الْجَارِیَةِ ﴿11﴾


تا آن را براى شما [مایه] تذکرى گردانیم و گوشهاى شنوا آن را نگاه دارد (12)

لِنَجْعَلَهَا لَکُمْ تَذْکِرَةً وَتَعِیَهَا أُذُنٌ وَاعِیَةٌ ﴿12﴾


پس آنگاه که در صور یک بار دمیده شود (13)

فَإِذَا نُفِخَ فِی الصُّورِ نَفْخَةٌ وَاحِدَةٌ ﴿13﴾


و زمین و کوه‏ها از جاى خود برداشته شوند و هر دوى آنها با یک تکان ریز ریز گردند (14)

وَحُمِلَتِ الْأَرْضُ وَالْجِبَالُ فَدُکَّتَا دَکَّةً وَاحِدَةً ﴿14﴾


پس آن روز است که واقعه [آنچنانى] وقوع یابد (15)

فَیَوْمَئِذٍ وَقَعَتِ الْوَاقِعَةُ ﴿15﴾


و آسمان از هم بشکافد و در آن روز است که آن از هم گسسته باشد (16)

وَانشَقَّتِ السَّمَاء فَهِیَ یَوْمَئِذٍ وَاهِیَةٌ ﴿16﴾


و فرشتگان در اطراف [آسمان]اند و عرش پروردگارت را آن روز هشت [فرشته ] بر سر خود بر مى‏دارند (17)

وَالْمَلَکُ عَلَى أَرْجَائِهَا وَیَحْمِلُ عَرْشَ رَبِّکَ فَوْقَهُمْ یَوْمَئِذٍ ثَمَانِیَةٌ ﴿17﴾


در آن روز شما [به پیشگاه خدا] عرضه مى‏شوید [و] پوشیده‏اى از شما پوشیده نمى‏ماند (18)

یَوْمَئِذٍ تُعْرَضُونَ لَا تَخْفَى مِنکُمْ خَافِیَةٌ ﴿18﴾


اما کسى که کارنامه‏اش به دست راستش داده شود گوید بیایید و کتابم را بخوانید (19)

فَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتَابَهُ بِیَمِینِهِ فَیَقُولُ هَاؤُمُ اقْرَؤُوا کِتَابِیهْ ﴿19﴾


من یقین داشتم که به حساب خود مى‏رسم (20)

إِنِّی ظَنَنتُ أَنِّی مُلَاقٍ حِسَابِیهْ ﴿20﴾


پس او در یک زندگى خوش است (21)

فَهُوَ فِی عِیشَةٍ رَّاضِیَةٍ ﴿21﴾


در بهشتى برین (22)

فِی جَنَّةٍ عَالِیَةٍ ﴿22﴾


[که] میوه هایش در دسترس است (23)

قُطُوفُهَا دَانِیَةٌ ﴿23﴾


بخورید و بنوشید گواراتان باد به [پاداش] آنچه در روزهاى گذشته انجام دادید (24)

کُلُوا وَاشْرَبُوا هَنِیئًا بِمَا أَسْلَفْتُمْ فِی الْأَیَّامِ الْخَالِیَةِ ﴿24﴾


و اما کسى که کارنامه‏اش به دست چپش داده شود گوید اى کاش کتابم را دریافت نکرده بودم (25)

وَأَمَّا مَنْ أُوتِیَ کِتَابَهُ بِشِمَالِهِ فَیَقُولُ یَا لَیْتَنِی لَمْ أُوتَ کِتَابِیهْ ﴿25﴾


و از حساب خود خبردار نشده بودم (26)

وَلَمْ أَدْرِ مَا حِسَابِیهْ ﴿26﴾



اى کاش آن [مرگ] کار را تمام مى‏کرد (27)

یَا لَیْتَهَا کَانَتِ الْقَاضِیَةَ ﴿27﴾


مال من مرا سودى نبخشید (28)

مَا أَغْنَى عَنِّی مَالِیهْ ﴿28﴾


قدرت من از [کف] من برفت (29)

هَلَکَ عَنِّی سُلْطَانِیهْ ﴿29﴾


[گویند] بگیرید او را و در غل کشید (30)

خُذُوهُ فَغُلُّوهُ ﴿30﴾



آنگاه میان آتشش اندازید (31)

ثُمَّ الْجَحِیمَ صَلُّوهُ ﴿31﴾


پس در زنجیرى که درازى آن هفتاد گز است وى را در بند کشید (32)

ثُمَّ فِی سِلْسِلَةٍ ذَرْعُهَا سَبْعُونَ ذِرَاعًا فَاسْلُکُوهُ ﴿32﴾


چرا که او به خداى بزرگ نمى‏گروید (33)

إِنَّهُ کَانَ لَا یُؤْمِنُ بِاللَّهِ الْعَظِیمِ ﴿33﴾



و به اطعام مسکین تشویق نمى‏کرد (34)

وَلَا یَحُضُّ عَلَى طَعَامِ الْمِسْکِینِ ﴿34﴾


پس امروز او را در اینجا حمایتگرى نیست (35)

فَلَیْسَ لَهُ الْیَوْمَ هَاهُنَا حَمِیمٌ ﴿35﴾


و خوراکى جز چرکابه ندارد (36)

وَلَا طَعَامٌ إِلَّا مِنْ غِسْلِینٍ ﴿36﴾


که آن را جز خطاکاران نمى‏خورند (37)

لَا یَأْکُلُهُ إِلَّا الْخَاطِؤُونَ ﴿37﴾


پس نه [چنان است که مى‏پندارید] سوگند یاد مى‏کنم به آنچه مى‏بینید (38)

فَلَا أُقْسِمُ بِمَا تُبْصِرُونَ ﴿38﴾


و آنچه نمى‏بینید (39)

وَمَا لَا تُبْصِرُونَ ﴿39﴾


که [قرآن] قطعا گفتار فرستاده‏اى بزرگوار است (40)

إِنَّهُ لَقَوْلُ رَسُولٍ کَرِیمٍ ﴿40﴾



و آن گفتار شاعرى نیست [که] کمتر [به آن] ایمان دارید (41)

وَمَا هُوَ بِقَوْلِ شَاعِرٍ قَلِیلًا مَا تُؤْمِنُونَ ﴿41﴾


و نه گفتار کاهنى [که] کمتر [از آن] پند مى‏گیرید (42)

وَلَا بِقَوْلِ کَاهِنٍ قَلِیلًا مَا تَذَکَّرُونَ ﴿42﴾


[پیام] فرودآمده‏اى است از جانب پروردگار جهانیان (43)

تَنزِیلٌ مِّن رَّبِّ الْعَالَمِینَ ﴿43﴾


و اگر [او] پاره‏اى گفته‏ها بر ما بسته بود (44)

وَلَوْ تَقَوَّلَ عَلَیْنَا بَعْضَ الْأَقَاوِیلِ ﴿44﴾


دست راستش را سخت مى‏گرفتیم (45)

لَأَخَذْنَا مِنْهُ بِالْیَمِینِ ﴿45﴾


سپس رگ قلبش را پاره مى‏کردیم (46)

ثُمَّ لَقَطَعْنَا مِنْهُ الْوَتِینَ ﴿46﴾

و هیچ یک از شما مانع از [عذاب] او نمى‏شد (47)

فَمَا مِنکُم مِّنْ أَحَدٍ عَنْهُ حَاجِزِینَ ﴿47﴾


و در حقیقت [قرآن] تذکارى براى پرهیزگاران است (48)

وَإِنَّهُ لَتَذْکِرَةٌ لِّلْمُتَّقِینَ ﴿48﴾


و ما به راستى مى‏دانیم که از [میان] شما تکذیب‏کنندگانى هستند (49)

وَإِنَّا لَنَعْلَمُ أَنَّ مِنکُم مُّکَذِّبِینَ ﴿49﴾


و آن واقعا بر کافران حسرتى است (50)

وَإِنَّهُ لَحَسْرَةٌ عَلَى الْکَافِرِینَ ﴿50﴾


و این [قرآن] بى‏شبهه حقیقتى یقینى است (51)

وَإِنَّهُ لَحَقُّ الْیَقِینِ ﴿51﴾


پس به [پاس] نام پروردگار بزرگت تسبیح گوى (52)

فَسَبِّحْ بِاسْمِ رَبِّکَ الْعَظِیمِ ﴿52﴾

1399/12/23
|
10:50
دسترسی سریع