تلاوت آیاتی از سوره های مبارکه غاشیه، فجر و بلد با صدای استاد هیبه(آیات قسمت 64 برنامه قرار تلاوت)

این تلاوت شامل آیات 8 تا 26 سوره مبارکه غاشیه، 1 تا 30 سوره مبارکه فجر و آیات 1 تا 18 سوره مبارکه بلد می باشد.

سوره غاشیه

وُجُوهٌ یَوْمَئِذٍ نَاعِمَةٌ ﴿٨﴾

در آن روز چهره هایی شاداب و باطراوت اند (8)


لِسَعْیِهَا رَاضِیَةٌ ﴿٩﴾

از تلاش و کوشش خود خشنودند (9)


فِی جَنَّةٍ عَالِیَةٍ ﴿١٠﴾

در بهشتی برین اند (10)


لَا تَسْمَعُ فِیهَا لَاغِیَةً ﴿١١﴾

در آنجا سخن لغو وبیهوده نشنوند (11)

فِیهَا عَیْنٌ جَارِیَةٌ ﴿١٢﴾

در آن چشمه ای روان است (12)


فِیهَا سُرُرٌ مَرْفُوعَةٌ ﴿١٣﴾

[و] در آنجا تخت هایی بلند و با ارزش قرار دارد (13)


وَأَکْوَابٌ مَوْضُوعَةٌ ﴿١٤﴾

و [در کنار چشمه هایش] قدح ها نهاده شده است (14)


وَنَمَارِقُ مَصْفُوفَةٌ ﴿١٥﴾

و [دیگر از نعمت هایش] بالش هایی پهلوی هم چیده [برای تکیه زدن بهشتی ها] ست (15)


وَزَرَابِیُّ مَبْثُوثَةٌ ﴿١٦﴾

و فرش هایی زربافت و گسترده [که روی آن می نشینند.] (16)


أَفَلَا یَنْظُرُونَ إِلَى الْإِبِلِ کَیْفَ خُلِقَتْ ﴿١٧﴾

آیا با تأمل به شتر نمی نگرند که چگونه آفریده شده؟ (17)


وَإِلَى السَّمَاءِ کَیْفَ رُفِعَتْ ﴿١٨﴾

و به آسمان که چگونه بر افراشته شده؟ (18)


وَإِلَى الْجِبَالِ کَیْفَ نُصِبَتْ ﴿١٩﴾

و به کوه ها که چگونه در جای خود نصب شده؟ (19)


وَإِلَى الْأَرْضِ کَیْفَ سُطِحَتْ ﴿٢٠﴾

و به زمین که چگونه گسترده شده؟ (20)


فَذَکِّرْ إِنَّمَا أَنْتَ مُذَکِّرٌ ﴿٢١﴾

پس تذکر ده که تو فقط تذکر دهنده ای؛ (21)


لَسْتَ عَلَیْهِمْ بِمُصَیْطِرٍ ﴿٢٢﴾

تو بر آنان مسلط نیستی [که به قبول ایمان مجبورشان کنی،] (22)


إِلَّا مَنْ تَوَلَّىٰ وَکَفَرَ ﴿٢٣﴾

ولی کسی که [به دنبال تذکر پی در پی] روی گردانید و کفر ورزید. (23)


فَیُعَذِّبُهُ اللَّهُ الْعَذَابَ الْأَکْبَرَ ﴿٢٤﴾

پس خدا او را به عذاب بزرگ تر عذاب خواهد کرد. (24)


إِنَّ إِلَیْنَا إِیَابَهُمْ ﴿٢٥﴾

قطعاً بازگشت آنان به سوی ماست. (25)


ثُمَّ إِنَّ عَلَیْنَا حِسَابَهُمْ ﴿٢٦﴾

آن گاه بی تردید حسابشان بر عهده ماست. (26)

سوره فجر

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

وَالْفَجْرِ ﴿1﴾

سوگند به سپیده‏ دم (1)

وَلَیَالٍ عَشْرٍ ﴿2﴾

و به شبهاى دهگانه (2)

وَالشَّفْعِ وَالْوَتْرِ ﴿3﴾

و به جفت و تاق (3)

وَاللَّیْلِ إِذَا یَسْرِ ﴿4﴾

و به شب وقتى سپرى شود (4)

هَلْ فِی ذَلِکَ قَسَمٌ لِذِی حِجْرٍ ﴿5﴾

آیا در این براى خردمند [نیاز به] سوگندى [دیگر] است (5)

أَلَمْ تَرَ کَیْفَ فَعَلَ رَبُّکَ بِعَادٍ ﴿6﴾

مگر ندانسته‏ اى که پروردگارت با عاد چه کرد (6)

إِرَمَ ذَاتِ الْعِمَادِ ﴿7﴾

با عمارات ستون‏دار ارم (7)

الَّتِی لَمْ یُخْلَقْ مِثْلُهَا فِی الْبِلَادِ ﴿8﴾

که مانندش در شهرها ساخته نشده بود (8)

وَثَمُودَ الَّذِینَ جَابُوا الصَّخْرَ بِالْوَادِ ﴿9﴾

و با ثمود همانان که در دره تخته ‏سنگها را مى ‏بریدند (9)

وَفِرْعَوْنَ ذِی الْأَوْتَادِ ﴿10﴾

و با فرعون صاحب خرگاه ‏ها [و بناهاى بلند] (10)

الَّذِینَ طَغَوْا فِی الْبِلَادِ ﴿11﴾

همانان که در شهرها سر به طغیان برداشتند (11)

فَأَکْثَرُوا فِیهَا الْفَسَادَ ﴿12﴾

و در آنها بسیار تبهکارى کردند (12)

فَصَبَّ عَلَیْهِمْ رَبُّکَ سَوْطَ عَذَابٍ ﴿13﴾

[تا آنکه] پروردگارت بر سر آنان تازیانه عذاب را فرونواخت (13)

إِنَّ رَبَّکَ لَبِالْمِرْصَادِ ﴿14﴾

زیرا پروردگار تو سخت در کمین است (14)

فَأَمَّا الْإِنْسَانُ إِذَا مَا ابْتَلَاهُ رَبُّهُ فَأَکْرَمَهُ وَنَعَّمَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَکْرَمَنِ ﴿15﴾

اما انسان هنگامى که پروردگارش وى را مى ‏آزماید و عزیزش مى دارد و نعمت فراوان به او مى‏ دهد مى‏ گوید پروردگارم مرا گرامى داشته است (15)

وَأَمَّا إِذَا مَا ابْتَلَاهُ فَقَدَرَ عَلَیْهِ رِزْقَهُ فَیَقُولُ رَبِّی أَهَانَنِ ﴿16﴾

و اما چون وى را مى ‏آزماید و روزى‏ اش را بر او تنگ مى‏ گرداند مى‏ گوید پروردگارم مرا خوار کرده است (16)

کَلَّا بَلْ لَا تُکْرِمُونَ الْیَتِیمَ ﴿17﴾

ولى نه بلکه یتیم را نمى ‏نوازید (17)

وَلَا تَحَاضُّونَ عَلَى طَعَامِ الْمِسْکِینِ ﴿18﴾

و بر خوراک[دادن] بینوا همدیگر را بر نمى‏ انگیزید (18)

وَتَأْکُلُونَ التُّرَاثَ أَکْلًا لَمًّا ﴿19﴾

و میراث [ضعیفان] را چپاولگرانه مى ‏خورید (19)

وَتُحِبُّونَ الْمَالَ حُبًّا جَمًّا ﴿20﴾

و مال را دوست دارید دوست داشتنى بسیار (20)

کَلَّا إِذَا دُکَّتِ الْأَرْضُ دَکًّا دَکًّا ﴿21﴾

نه چنان است آنگاه که زمین سخت در هم کوبیده شود (21)

وَجَاءَ رَبُّکَ وَالْمَلَکُ صَفًّا صَفًّا ﴿22﴾

و [فرمان] پروردگارت و فرشته[ها] صف‏درصف آیند (22)

وَجِیءَ یَوْمَئِذٍ بِجَهَنَّمَ یَوْمَئِذٍ یَتَذَکَّرُ الْإِنْسَانُ وَأَنَّى لَهُ الذِّکْرَى ﴿23﴾

و جهنم را در آن روز [حاضر] آورند آن روز است که انسان پند گیرد و[لى] کجا او را جاى پندگرفتن باشد (23)

یَقُولُ یَا لَیْتَنِی قَدَّمْتُ لِحَیَاتِی ﴿24﴾

گوید کاش براى زندگانى خود [چیزى] پیش فرستاده بودم (24)

فَیَوْمَئِذٍ لَا یُعَذِّبُ عَذَابَهُ أَحَدٌ ﴿25﴾

پس در آن روز هیچ کس چون عذاب ‏کردن او عذاب نکند (25)

وَلَا یُوثِقُ وَثَاقَهُ أَحَدٌ ﴿26﴾

و هیچ کس چون دربندکشیدن او دربند نکشد (26)

یَا أَیَّتُهَا النَّفْسُ الْمُطْمَئِنَّةُ ﴿27﴾

اى نفس مطمئنه (27)

ارْجِعِی إِلَى رَبِّکِ رَاضِیَةً مَرْضِیَّةً ﴿28﴾

خشنود و خداپسند به سوى پروردگارت بازگرد (28)

فَادْخُلِی فِی عِبَادِی ﴿29﴾

و در میان بندگان من درآى (29)

وَادْخُلِی جَنَّتِی ﴿30﴾

و در بهشت من داخل شو (30)


سوره بلد

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ

به نام خداوند رحمتگر مهربان

لَا أُقْسِمُ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿1﴾

قسم به این شهر مقدس (مکه). (1)

وَأَنْتَ حِلٌّ بِهَذَا الْبَلَدِ ﴿2﴾

شهری که تو ساکن (2)

وَوَالِدٍ وَمَا وَلَدَ ﴿3﴾

و قسم به پدر و فرزندش (ابراهیم خلیل و اسماعیل ذبیح). (3)

لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسَانَ فِی کَبَدٍ ﴿4﴾

که ما انسان را در رنج آفریدیم (و زندگی او مملو از رنجها است). (4)

أَیَحْسَبُ أَنْ لَنْ یَقْدِرَ عَلَیْهِ أَحَدٌ ﴿5﴾

آیا او گمان می‏کند که هیچ کس قادر نیست بر او دست یابد؟! (5)

یَقُولُ أَهْلَکْتُ مَالًا لُبَدًا ﴿6﴾

می گوید: مال زیادی را (در کارهای خیر) تلف کرده‏ ام! (6)

أَیَحْسَبُ أَنْ لَمْ یَرَهُ أَحَدٌ ﴿7﴾

آیا گمان می‏کند هیچ کس او را ندیده (و نمی‏بیند)؟ (7)

أَلَمْ نَجْعَلْ لَهُ عَیْنَیْنِ ﴿8﴾

آیا برای او (انسان) دو چشم قرار ندادیم ؟ (8)

وَلِسَانًا وَشَفَتَیْنِ ﴿9﴾

و یک زبان و دو لب ؟ (9)

وَهَدَیْنَاهُ النَّجْدَیْنِ ﴿10﴾

و او را به خیر و شرش هدایت نمودیم. (10)

فَلَا اقْتَحَمَ الْعَقَبَةَ ﴿11﴾

ولی او (انسان ناسپاس) از آن گردنه مهم بالا نرفت! (11)

وَمَا أَدْرَاکَ مَا الْعَقَبَةُ ﴿12﴾

و تو نمی‏دانی آن گردنه چیست ؟ (12)

فَکُّ رَقَبَةٍ ﴿13﴾

آزاد کردن برده است! (13)

أَوْ إِطْعَامٌ فِی یَوْمٍ ذِی مَسْغَبَةٍ ﴿14﴾

یا اطعام کردن در روز گرسنگی. (14)

یَتِیمًا ذَا مَقْرَبَةٍ ﴿15﴾

یتیمی از خویشاوندان را. (15)

أَوْ مِسْکِینًا ذَا مَتْرَبَةٍ ﴿16﴾

یا مستمندی به خاک افتاده را. (16)

ثُمَّ کَانَ مِنَ الَّذِینَ آمَنُوا وَتَوَاصَوْا بِالصَّبْرِ وَتَوَاصَوْا بِالْمَرْحَمَةِ ﴿17﴾

سپس از کسانی بوده باشد که ایمان آورده، و یکدیگر را به شکیبائی و رحمت توصیه می‏کنند. (17)

أُولَئِکَ أَصْحَابُ الْمَیْمَنَةِ ﴿18﴾

آنها اصحاب الیمین هستند (و نامه اعمالشان را به دست راستشان می‏دهند). (18)

1400/01/07
|
11:47
دسترسی سریع